Dzieła wyszperane

Katastrofa elektrowni jądrowej w Czarnobylu została przebadana już setki razy i chyba pod każdym możliwym kątem. Szczegółowo przeanalizowano, co do niej doprowadziło, kto zawinił, co działo się tuż po wybuchu, jak niwelowano jego skutki, jak bardzo niebezpieczne było uwolnione promieniowanie i w jakim stopniu fizycznie wpłynęło na świat dookoła.

Nie zastanawiacie się czasem, skąd wiemy te wszystkie rzeczy o funkcjonowaniu ludzkiego ciała? Z pewnością nieraz zdumiewał nas tytaniczny wręcz wysiłek studentów medycyny, włożony w naukę o organizmie; epokowe odkrycia i laureaci Nagrody Nobla; techniki pozwalające wprost wyrywać ludzi z objęć śmierci. Przeważnie mamy pewną świadomość, że za to wszystko w jakiś sposób musieliśmy zapłacić. Być może w głowie pojawia się nam obraz nazistów przeprowadzających eksperymenty na ludziach, ale raczej nie zatrzymujemy się nad tym dłużej.

Wakacje szkolne skończyły się dosłownie kilka dni temu i chociaż studenci ze swoich mogą korzystać jeszcze przez prawie cały miesiąc, nie da się ukryć, że lato zbliża się niestety do swego kresu. Co warto przeczytać w ciągu tych ostatnich tygodni i przy okazji trochę wydłużyć uczucie ciepłych promieni słońca padających na skórę? Książka Józefa Dużyka, „Polacy na Capri” z pewnością się do tego nadaje. Polacy na Capri to zbiór świadectw polskich podróżników, a w szczególności literatów i artystów, dotyczących ich pobytu na tej sławnej, włoskiej wyspie, opatrzony szerokim komentarzem samego autora książki, który również ten zakątek świata niegdyś odwiedził. Dużyk przytacza fragmenty listów, artykułów, dzieł literackich — w tym również wierszy — oraz biografii poszczególnych osób, odnoszących się w jakiś sposób do Capri i związanych z nią wspomnień i wrażeń. Stara się jak najszerzej w pojedynczym tomie zarysować ten fragment historii wyspy, w którym uczestniczą Polacy or...

„Jeszcze jeden oddech” Paula Kalanithi'ego to pozycja na swój sposób niezwykła. Jej autor, wschodząca gwiazda amerykańskiej neurochirurgii, a z zamiłowania humanista, jako lekarz na co dzień miał do czynienia ze śmiercią. Pewnego razu jednak kostucha przedwcześnie zapukała do jego własnych drzwi. W tej sytuacji Kalanithi postanowił wykorzystać czas, który mu pozostał, na zrobienie tego, o czym marzył od zawsze: na napisanie książki. U autora, a zarazem narratora oraz bohatera utworu zdiagnozowano raka płuc. Chociaż nie ma dobrej pory na usłyszenie takiego wyroku, choroba nie mogła chyba pojawić się w gorszym momencie — zaatakowała, gdy Kalanithi zaczynał wspinać się po szczeblach kariery i być coraz bardziej poważany przez środowisko lekarskie. Przyszłość stała przed nim otworem. Na horyzoncie majaczyły już propozycje najlepszych posad, sława, status osoby wybitnej, a także sposobność do postarania się o pierwsze dziecko. Trudno wyobrazić sobie, co czuł, poznając diagnozę. J...

Wielu ludzi wierzy, że śmierć to nie koniec i po niej następuje po prostu inny rodzaj życia. Równie wielu znajdzie się takich, którzy uważają, że świadomość przestaje istnieć wraz z zatrzymaniem funkcji życiowych ciała. Niektórzy twierdzą, że na świecie istnieją pewne formy magii, niezgodne z zasadami znanej nam fizyki lub że są po prostu takie rzeczy, których nigdy nie będziemy w stanie wytłumaczyć. A ilu ludzi wierzy w to, że duchy naszych zmarłych bliskich potrafią przenikać do naszego świata i się z nami kontaktować?